قیصر امین پور از دل همین آب و خاک رسته بود و درد را خوب می فهمید و شعرهایش گویا حال دیروز ، امروز و فردای ما ایرانی هاست . حالی که قرار نیست در آن تغییری ایجاد شود مگر به بدتر شدن. مرحوم قیصر امین پور در جای سروده است؛ 

گفت: احوالت چطور است؟
گفتمش: عالی است
مثل حال گُل!
حال گُل در چنگ چنگیز مغول!

از سالیان پیش شروع شد و الان فراوان می شنویم؛« می خواهند بروند» هر کس پایی برای رفتن دارد می رود. جامعه اندوهناک شده است. محیط زیست مان داغون و رو به زوال. رودهها و چشمه ها خشکیده اند. زمین در اکثر جاها فرو نشست می کند. بی آبی مثل یک سایه سیاه کریه  روز به روز بر روی کشور گسترده‌تر می شود. آلودگی هوا، بیکاری، بی عدالتی و ظلم  و ... همه  رنج های است که آدم می ماند از کدام بگوید. وقتی هم که می خواهی ناله کنی و از درد و رنجت بگویی. لوله مهربان تفنگ را روبروی صورتت می گیرند و پاسخ ات را با آن می دهند.