شیز

چرا خشم، نفرت و کینه سرا پای وجود کشور و مردمش را گرفته است؟ کدام کشور تا به حال آنقدر  در مقابل ملتش ایستاده و کوچکترین اعتراضشان را بر نمی تابد؟ کدام کشور نخبگانش را از جامعه مثل اینجا فراری داده ؟چرا هیچکس تحمل دیگری را ندارد؟  راست و چپ، اصلاح طلب و اصولگرا، هنرمند و ورزشکارا حیثیت هم را برده و میبرند. احترام و عِرق ملی به این آب و خاک جایش را به  اختلاس، فساد و از بین بردن سرمایه ها و تخریب محیط زیست  و آلوده کردن آن سپرده است، دختران و زنان این مملکت را به بدترین روشها تحقیر میکنیم . تحمل عقاید و نظرات مخالف را نداریم،  این کشور به کجا می رود و تا کی این بی در و پیکر بودن ادامه خواهد یافت؟ مردم  بخدا همانی هستند که در 8 سال جنگیدند و خون و عزیزانشان را داده اند و بعد از جنگ  هم پای این مملکت و حفظ آن ایستادند و ایستاده اند . این جوانهای معترض امروزی از نسل همان رزمندگان 8 سال جنگ و مردم غیوری هستند که در سال 57 به خیابانها آمدند و دنبال عزت و احترام، سربلندی و آزادی  بودند . حالا چی شده است که با جوانها اینطور برخورد میکنیم  و لحظه ای به پای صحبت و درد دلشان نمی نشینیم ؟ چی شده است که حوصله مردم را نداریم و آنها را غریبه می دانیم  ؟ چرا اینقدر به مردم خودمان بی توجه شده ایم؟ چرا باید بعد از این همه مدت  عده ای در مناطق زلزله زده در چادر و با آن اوضاع دردناک  شب و روز بگذرانند؟ چرا باید کارتن خواب داشته باشیم؟ چرا باید بخشی از کودکانمان بجای آنکه در مدرسه و در کلاس درس باشند، در سطل زباله ها دنبال ضایعات بگردند؟ مگر اینها فرزندان این کشور نیستند؟چرا دیگر همدیگر را دوست نداریم؟  و هزاران چرای دیگر.....  سرنوشت این مملکت را بکجا می بریم؟